Ég er að horfa á West Side Story fyrir Hollywood Musicals áfangann í enskunni. Gaman gaman. Ótrúlegt hvað ég hafði séð fáa af þessum klassísku söngleikjum áður en ég fór í þennan kúrs. Ég mæli með því að fólk kíki á myndir eins og Top Hat, Singing in the Rain og West Side Story. Þetta er algjör snilld.
Annars finnst mér Natalie Wood og Birgitta Haukdal frekar líkar…
Sometimes with the heart
Seldom with the soul
Scarcer once with the Might
Few - love at all
-Emily Dickenson
Jæja, þa er maður búinn með prófið í Skoskum Bókmenntum og bara Hollywood Musicals eftir. Ágætt að geta andað smá. Fór heim eftir prófið, lagði mig, brásaði aðeins á netinu og fann þetta og þetta.
Dane Cook er snillingur og ég hvet alla sem hafa einhverntíman unnið á veitingastað að tjekka á myndinni Waiting.
Annars mæli ég líka með því að fólk kíki á síðuna hans Einars Arnars og láti gott af sér leiða.
Ég er alveg sammála honum Halldóri, ég er orðin frekar leið á þessum bloggleikjum, en maður er nú í prófum. Ágætt að hafa einhverja afsökun til að svíkjast undan að læra.
1. Ég segi þér einhvað handhófskennt um þig
2. Ég segi þér hvaða lag/mynd minnir mig á þig
3. Ég segi þér hvaða bragð minnir mig á þig
4. ég segi þér frá fyrstu minningunni um þig
5. Ég segi þér hvaða dýr þú minnir mig á
6. Ég spyr þig að einhverju sem ég hef lengi velt mér fyrir um þig
7. Ef þú lest þetta þarftu ekkert endilega að setja þetta á bloggið þitt
Ég er með svo skrýtnar fóbíur. Ég er hrædd við niðurföll. Þegar ég fer í sturtu þá verð ég að sjá niðurfallið, get ekki snúið baki að því. Það getur verið mjög óhentugt og ég hata að fara í sturtur á t.d. hótelum. Þetta er svo fáranlega órökrétt hræðsla og ég veit ekki einusinni hvað það er sem ég er hrædd við. Ég veit að niðurfallið mun ekki soga mig niður og ég efast um að það komi eitthvað ógeð upp úr því (allavega ekki hér á íslandinu kalda sem er ekki með neinar alvöru pöddur). Ég veit ekki hvað málið er, ég hef örugglega séð einhverja niðurfalla hryllingsmynd þegar ég var lítil. (Bara þannig að það sé á hreinu þá fer ég samt alveg í sturtu, þótt mér finnist það stundum erfitt á ókunnugum stöðum)
Ég er líka haldin snert af símafælni. Þetta getur verið soldið vandamál, því þetta veldur því að ég fresta öllu sem þarf að hefjast á símtali. Þá er ég ekki að tala um að ég sé hrædd við að hringja í vini mína, heldur svona formleg símtöl eins og að hringja í bankann eða panta tíma í klippingu. Það er ekki einusinni símtalið sjálft sem ég kvíði, heldur frekar verknaðurinn sjálfur að taka upp símtólið, stimpla inn númerið og bíða eftir að það sé svarað. Um leið og svarað er þá er þetta ekkert mál, þau babbla ég bara, en ef ekki er svarað, þá er ég í vondum málum. Þá líður bara önnur vika, því ég er snillingur í að fresta svona hlutum.
Það fyndna við þetta er að þegar ég vann í bankanum þurfti ég oft á dag að hringja í hinar og þessar stofnanir á formlegum nótum, en þá fann ég ekki fyrir þessu. Um leið og ég kom heim úr vinnunni og átti að hringja og panta pizzu þá kom kvíðatilfinningin aftur.
Álíka fáranleg hræsla sem háir mér eru ritgerða skriftir. Ég fæ þvílíka kvíðatilfinningu þegar ég sest fyrirframan tölvuna og á að babbla upp eins og eitt stykki ritgerð. Um leið og ég byrja og er komin á gott ról þá er það ekkert mál og ég fæ yfirleitt ágætis einkunnir fyrir ritgerðir mínar. Ég hef samt þrisvar sinnum sagt mig úr ritgerðakúrsinum í enskunni sem er frekar slæmt þar sem hann er skyldukúrs. Það er bara þannig að ef það er mikið að gera, þá eru ritgerðirnar alltaf síðastar á lista, sem veldur því að ég er alltaf í tímaþröng með þær og það magnar kvíðann. Þetta er ekki alveg sniðugasta fælnin að hafa þegar maður er í háskólanum, en ég ætla, ég ÆTLA að sigrast á henni.
Svona fóbíur eru svo órökréttar. Maður er bara fegin að vera ekki illa haldin af þeim. Ég get ekki ímyndað mér hvernig það er að vera eins og Howard Hughes.
Ég var að lesa frétt á the Onion.
Hvað er að? Ég bara spyr…
