Haustið 2005 var frekar leiðinlegt. Það var mikið af breytingum í gangi og mikil óvissa um framtíðina, en það er, sem betur fer, allt að skýrast núna. Það var svo mikið að gerast hjá mér og í kringum mig að á endanum missti ég allan áhuga á öllu. Ég byrjaði á því að klúðra öllu í skólanum, ég vanrækti vini mína, og ég nennti ekki að hlusta á tónlist.
Já, ÉG nennti ekki að hlusta á tónlist. Hún gerði ekkert fyrir mig á þessu tímabili. Mér leið bara verr þegar ég setti spilarann í gang og ég hafði ekki þolinmæði til að hlusta á heilann disk.
Ég fór síðan út um jólin til mömmu og pabba þar sem ég villtist inn í litla sæta plötubúð sem heitir Badestuerock og áður en ég vissi af þá var ég búin að strauja kortið og komin með eitt stykki Deftones plötu í poka.
Ég fór heim og skellti disknum inn á i-podinn og vá…. ég elska Deftones… ég elska tónlist… og elska ALLA diskana mína… (líka þá sem ég skammast mín fyrir).
Þessi diskur, ‘B-sides and rarities’, með Chino og félögum hratt af stað algjöru domino effecti. Ég fór að enduruppgötva gömlu Deftones diskana. ‘Wax and Wane’ minnti mig á hversu mikið ég dýrka Cocteau Twins, sem minnti mig á Jeff Buckley, sem minnti mig á Rufus Wainwright, sem minnti mig á Melissa auf der Maur, sem minnti mig á Dave Grohl og allt sem hann hefur snert, etc, etc…
Það er svo góð tilfinning þegar maður er búin að fullnægja þörfinni fyrir eitthvað nýtt að taka upp gömlu diskana og muna hvernig manni leið fyrsta skiptið sem maður hlustaði á þá og allt sem maður hefur gengið í gegnum með þá sem soundtrack lífsins.

Annars vil ég þakka Sindra, Baldri, Axel með ks og Merinni fyrir massa helgi.