Skrýtið hvað tíminn líður hratt. Í dag er ár síðan Anna Magga kvaddi okkur og ég er varla búin að fatta það. Mér finnst að vissu leyti eins og hún sé ennþá í Danmörku með Óla og hafi það gott. Jarðaförin henner er án efa það erfiðasta sem ég hef þurft að gera í lífinu og ég vona að ég þurfi ekki að kveðja fleyri vini fyrr en ég er orðin eldgömul. Það er svo óréttlátt að svona ungt fólk sé tekið frá okkur. Anna Magga var frábær stelpa og góð vinkona. Það var alltaf gaman í vinnunni þegar hún var á vakt, enda alltaf hægt að draga upp úr henni allskonar skemmtilegt slúður.
Ég man sérstakilega eftir einni vakt okkar saman. Það var brjálæði að gera og allt á fullu uppá Hard Rock. Allir voru hlaupandi fram og til baka og mikið kaos inni bössi. Ég stóð í mínu sakleysi í stutta, hvíta kjólnum mínum að ganga fra diskum þegar Anna Magga kemur inn og missir fullt bluebox af salasasósu yfir mig. Ég var með salsasósu frá öxl og niður á rass og Anna varð alveg miður sín. Greyjið Anna Magga bauðst til að skipta um kjól við mig og allt, en mér fannst þetta svo fyndið að mér var alveg sama um að líta út fyrir að hafa lent í svakalegu túr slysi, en hún var samt með samviskubit allt kvöldið.
Ég er svo þákklát fyrir að hafa fengið að kynnast þessari frábæru stelpu þrátt fyrir að það hafi verið stutt. Ég mun geyma hana í minningum mínum, og þá sérstaklega fallega hlátur hennar.
Konni og Ingi, hugur minn er allur hjá ykkur í dag. Þið eruð hetjur.