Feeble Fables

Hvernig í andskotanum varð þessi maður ríkisstjóri Kalíforníuríkis? I don’t get it.

Jæja. Þá er Airwaves bara búið og ég fáranlega sátt með hátíðina!

Við Diddi og Árni kíktum í hafnarhúsið á Föstudaginn þar sem við sáum Islands, Apparat Organ Quartet, Jakobínarína og The Go! Team. Það var rosa gaman og hittum við fullt af fólki. Strákarnir sáu Erlend Øye og ég rakst á tvo snillinga úr Datarock.

Eftir The Go! Team var haldið á Pravda þar sem Erlend Øye var að DJ-a. Ég get alveg sagt það að mér hefði aldrei dottið í hug að ég gæti skemmt mér svona vel á Pravda (þrátt fyrir sætasta barþjónin í bænum). Erlend er mega snillingur og ég mæli með að fólk tjekki á Kings of Convenience, Whitest Boy Alive og sóló stöffinu hans.

Ég fór ’snemma’ heim á föstudaginn, eða kl 4, því ég var búin að melda mig á árshátíð Landsbankans á laugardagskvöldið. Laugardagurinn var tekinn í ýmislegt stúss með mömmu sem fól meðal annars í sér sokkabuxnakaup í Lyfju í Lágmúlanum. Það er svo sem ekki frásögu færandi, nema hvað að þegar ég stóð í röð til að borga lít ég við og hugsa hvað er skrýtinn kall fyrir aftan mig. Svo lít ég aftur við til að skoða hann aðeins betur og þá er þetta bara meistari Nick Cave! Jebb, jebb.

Ég skellti mér í gamlan pæjukjól og nýju sokkabuxurnar og mætti í fordrykk heim til Ellu og Odds þar sam ég þekkti samasem engan og hengdi mig á Beggu og kærstan hennar. Eftir uþb. klukkutíma fordrykkjar partý var öllum smalað í rútur með smá nesti og keyrt niðrí Laugardalshöll. Þar var rosa góður matur og skemmtiatriði, en ég ákvað að stinga af eftir matinn þegar Brimkló steig á svið til að sjá Whomadewho á Gauknum.

Mér fannst fyrst soldið leiðinlegt að fara af árshátíðinn, því það var rosa fjör þar (og strákarnir komnir með það verkefni að finna ungan bánkastrák á uppleið fyir mig), en vá hvað ég sé ekki eftir því! Whomadewho er snilld, snilld, snilld! Kaiser Chiefs hvað? Ég er líka hætt við prettyboyið úr We are Scientists… vil frekar alvöru karlmann frá Danmörku.

Eftir Whomadewho löbbuðum við Árni framhjá Nasa þar sem var mega röð, kíktum inn á Pravda (boring), ætluðum þá á Þjóðleikhús Kjallarann þar sem var líka mega röð og enduðum á Grand Rock. Þar voru Sólstafir að spila og ehm.. voru ekkert sérstaklega töff, en Árni fékk sér einn bjór aður enn haldið var á Ellefuna. Á 11unni var stappað eins og venjulega og hittum við Sindra, Balla, Egill, Einar og Halldór og fleira fólk. Ég var frekar mikið overdressed í árshátíðarkjólnum, en dansaði samt af mér rassinn fram á rauða nótt. Það var sko gott að koma heim og fara úr háu hælunum.

Sunnudagurinn var tekinn í þynnku og lærdóm. Dugleg ég

Jssr.

Scheisse hvað ég skemmti mér vel í gær! Airwaves er alveg málið í ár and I pity the fool sem á ekki miða.

Í gær var byrjað í Hafnarhúsinu þar sem við sáum Mates of State (ekkert spes), Hot club de Paris (tónlistin ekkert spes, en gaurarnir algjör snilld) og Tilly and the Wall (what?).

Svo var farið yfir á Gaukinn þar sem Eberg var að spila. Af einhverri ástæðu var ég búin að stimpla Eberg sem rusl, þannig að ég var plesentlí sörpræst, því þau voru bara nokkuð skemmtileg. Held að ég hafi verið að hugsa um 7berg eða eitthvað.

Næst komu SNILLINGARNIR í Datarock. Stuð, stuð og meira stuð. Minns langar í svona galla!

Á eftir Datarock stigu Whitest Boy Alive á svið og ég veit ekki hvert fólk ætlaði. Ég var umkringd einhverjum brjáluðum aðdáendum og hélt í smá stund að ég væri komin á Backstreet Boys tónleika í Þýskalandi. WBA voru algjör snilld, og myndaðist brjáluð stemmning. Þegar þeir stigu aftur á svið eftir uppklapp fengu þeir bara að taka eitt stutt lag, því löggimann var mættur fyrirutan. Stuð og gaman, jáhá.

Mig vantar kærasta og mig langar í þennan í miðjunni!

1. Ég er komin með hálsbólgu og kvef og það er glahatað! Ég hefði kannski átt að sleppa því að fara á Karaoke kvöld hjá Enskunni. En það var reyndar mjög gaman. Fólk söng eins og hetjur og ég held að Jómbi fái verðlaun fyrir besta performansið.
Þið getið séð myndir hér

2. Mér er illa við Egil sem er núna, as I write this, á tónleikum með The Knife.

3. Afhverju? Afhverju eru ekki allir að hlusta á Rufus Wainwright? Eða Mörthu Wainwright? Eða jafnvel Loudon Wainwright? Any Wainwright.

Ég á það til að kikjá á stjörnuspána mína þegar ég fletti blöðum. Ég trúi svo sem ekki mikið á þetta, en stundum er nú alveg eitthvað til í þessu. Um daginn stóð ‘tvíburinn þarf að hætta að velta öllu svona mikið fyrir sér og venja sig á að taka ákvörðun strax því þá mun honum líða miklu betur. Þetta á nú eflaust við um fleiri en einungis þá sem eru fæddir í tvíburamerkinu, en ég á oft í miklum erfiðleikum með að ákveða mig. Er með einhvern valkvíða þegar kemur að vissu hlutum, og finnst best þegar er valið fyrir mig.
Nú er ég komin á fjórða ár í þriggja ára námi og þarf að fara að byrja á BA ritgerðinni. Í fyrra var planið að taka 20 einingar á haustönn og 20 á vorönn og skrifa ritgerðina um sumarið. Það gekk ekki eftir, en í fyrra haust hætti ég með kærastanum mínum og missti vinkonu á svipuðum tíma. Námið var ekki beint það sem ég var að hugsa um og endaði með að klára 12 einingar en ekki 20. Á vorönn voru enn miklar breytingar í gangi í kringum mig og námið ennþá frekar aftarlega í forgangsröðinni.
Þar sem ég átti enn nokkrar einingar, var frekar pointless að skrifa BA ritgerð yfir sumarið, en ég ætlaði samt að reyna að lesa mig aðeins til og undirbúa mig aðeins fyrir hana. Ég gerði mér svo sem grein fyrir því að ég væri að vera soldið bjartsýn - hver les fyrir skólann yfir sumarið? - en ég setti mér samt það markmið að vera búin að ákveða efni fyrir þessa blessuðu ritgerð um miðjan júli.
Það ætti nú ekki að vera svo mikið mál að ákveða ritgerðar efni. En svo kom júlí og fór, og svo kom ágúst og skólinn byrjaði, og svo kom september og fór og þá hugsaði ég ‘Fokk, fokk, fokk!’ Ég er búin að hugsa og hugsa um hvað ég ætla skrifa um í marga mánuði, en ekkert. Ég hef ekki fengið eina góða hugmynd, sem ég gæti hugsað mér að skrifa um. Ég var alveg komin á það að taka bara klassísku leiðina og skrifa eitthvað um Shakespeare og rumpa þessu af. Vúbbdídú.
Á sunnudaginn fór ég út að borða með vini mínum (sushi í Iðuhúsinu! Namminamm) og við vorum að tala um skólann og hvaða kúrsum ég væri í. Hann lærir stærðfræði alla daga (pant ekki!) og var að öfunda mig fyrir að fá að lesa bækur eftir Tolkien, Terry Pratchett, CS Lewis fyrir skólann og spurði afhverju ég skrifaði ekki bara um Tolkein til dæmis. Mér hafði reyndar dottið það í hug, enda er hann mjög áhugaverður rithöfundur og hægt að gera margt í kringum hann. Af einhverri ástæðu hef ég samt aldrei verið alveg ánægð með þá hugmynd.
Á mánudaginn fór ég svo í tíma í fantasíu barna- og unglingabókmenntum á fyrirlestur um ‘Charlie and the Chocolate Factory’ eftir Roald Dahl og það rann uppi fyrir mér ljós. Afhverju skrifa ég ekki um eitthvað eftir Roald Dahl? Ég las bækurnar hans fyrst á hollensku þegar ég var krakki, las þær svo aftur á þýsku þegar ég bjó Hamborg og er nú að lesa Charlie fyrir skólann. Þetta er eitthvað sem ég hef áhuga á og mun hafa gaman af. Jeij!
Það er þá ákveðið að BA ritgerðin mín í Ensku verður um eitthvað sem tengist Roald Dahl og mér líður miklu betur. Þá er bara að ákveða hvort það verður Matilda, Witches eða Charlie.

Jssr.

Millionaire say
Got a big shot deal
And thrown it all away but
But I’m not too sure
How I’m supposed to feel
Or what I’m supposed to say
But I’m not, not sure,
Not too sure how it feels
To handle every day
And I miss you love

Make room for the prey
‘Cause I’m coming in
With what I wanna say but
It’s gonna hurt
And I love the pain
A breeding ground for hate but…

I’m not, not sure,
Not too sure how it feels
To handle everyday
Like the one that just past
In the crowds of all the people

Remember today
I’ve no respect for you
And I miss you love
And I miss use love

I love the way you love
But I hate the way
I’m supposed to love you back