Three hun-dred six-ty five de-grees
Nú er liðin vika síðan húsin við Austurstrætiog Lækjargötu brunnu til kaldra kola. Mér finnst soldið fyndið að fólk sé að syrgja þessi hús vegna þess hversu gömul og menningarlega mikilvæg þau voru. Menningarlegt? Ég man ekki eftir að hafa verið neitt sérstaklega menningarleg inná Pravda… eða þegar ég var að háma í mig Kebab. Svo fannst mér þessi hús heldur ekkert rosalega falleg og mig grunar að fæstir hafi verið að pæla mikið í þeim fyrir brunann.
Auðvitað er samt alltaf skrítið að sjá eitthvað svona gerast. Eftir að ég var búin að loka öllum gluggum og hurðum hérna heim vegna brunalyktar, kveikti ég á sjónvarpinu og sat föst við skerminn að fylgjast með slökkvi starfinu, sem var alveg magnað. Ef ég væri strákur þá væri ég örugglega búin að skrá mig í slökkvuliðið núna.
Svo fór ég að hugsa um hvaða þýðingu þessi hús höfðu fyrir mér, því það eru ýmsar minningar sem spretta upp.
Ég man eftir að hafa farið á Rósenberg með Halldóri og Stjána frænda að sjá Eyvind Karlsson, bæði með uppistand og svo tvisvar með tónleika. Því miður hitti ég Stjána ekki nógu oft, en ég man að ég naut þessa að sitja þarna með vinunum, talandi um allt og ekki neitt á milli þess sem við hlustuðum á Eyvind.
Ég man þegar Wunderbar var þarna á þessum sama stað. Wunderbar var einmitt fyrsti skemmtistaður sem ég fór inná, en þá var ég 14 ára, klædd í buffaló skó, tark buxur og gallajakka. Dyrivörðurinn hefur greinilega ekki alveg verið að standa sig, en mér fannst þetta allta alveg ótrúlega merkilegt og gaman.
Ég fór bara einu sinni á Café Óperu, og það var á afmælisdegi mínum fyrir… hmm… 3 árum að mig minnir. Ég, mamma og pabbi og Halldór fórum og fengum okkur afmælismat og ég man að mér fannst foreldrar mínir sérstaklega skemmtilegir þetta kvöld. Ég man líka að ég var í bleikum jakka sem ég hafði keypt mér í Söru og lítið notað síðan og við fengum ömurlegt borð. Þjónninn bætti þó upp fyrir það, því hann var svo fyndinn og skemmtilegur.
Ég borðaði ekki oft á Kebab húsinu, en það kom þó fyrir. Ég man sérstaklega eftir einu skipti. Mig var búið að langa í kebab í svona viku þegar ég var að labba í leigubílaröðina af djamminu. Ég fór og keypti mér feitan Döner, lét pakka honum inn og ætlaði svo að borða hann þegar ég kæmi heim. Ég skellti honum og kókinu í veskið og hugsaði um hann alla leiðina heim - hlakkaði ekkert smá til að borða hann. Þegar ég kom á Austurbrúnina borgaði ég leigarann, tók lyfituna upp, fór úr skónum og lagðist aaaðeins upp í rúm. Daginn eftir vaknaði ég svo í öllum djamm fötunum ofan á sænginni, alveg ringluð og alveg búin að gleyma dönernum mínum. Það var ekki góð lykt í töskunni minni viku seinna þegar ég ætlaði að nota hana…
Pravda var ekki beint minn uppáhalds skemmtistaður, en ég á samt margar skemmtilegar minningar úr Austurstræti 22. Þegar ég var í Verzló var haldið eitt skemmtilegasta ballið þar inni, en þá hét staðurinn víst Astró. Það var Michael Jackson þema og allir í miklu stuði með hatta, apa, ‘komandi úr lýtaraðgerðum’ og allir með þessi svakalegu moonwalk og önnur dansmúv á hreinu.
Ég man líka þegar ég fór með Bróður mínum og fullt, fullt af útlendingum á Pravda og hann hélt að djammlífið í Reykjavík væri dautt. Þetta kvöld var staðurinn fullur af einhverju glötuðu pakki og tónlistinn hefur aldrei verið jafn leiðinleg.
Ég man þegar ákveðinn strákur kyssti mig í fyrsta skipti inná Pravda.
Ég man þegar barþjónninn hellti í mig skotum og tók sér svo pásu til að setjast hjá mér og tala við mig.
Ég man þegar Ari og Gunni unnu trúbadora keppnina og ég man þegar Til Hamingju Ísland var spilað 3x á einum hálftíma.
Já, það er ýmislegt sem rifjast upp fyrir manni, en nú verður maður að horfa til framtíðar. Vonandi er hægt að byggja þetta horn aftur upp og gera eitthvað skemmtilegt við það þannig að við getum búið til fleiri minningar.
