Ætli það sé ekki kominn tími á ferðasögu. Ég fór til JúEssEi núna í Mars að heimsækja Þórdísi sem býr í Atlanta til að geta nördast í Georgia Tech. Planið var að hittast á JFK í stóra eplinu, New York City, en vegna veðurs var öllu innanlands flugi á NY svæðið aflýst og beið mín þá engin Þórdís þegar ég lenti. Ég þurftu því að standa á eigin fótum í landi tækifæranna og hringdi í Óskar, frænda Þórdísar og gestgjafa okkar í NYC, til að láta hann vita að ég væri komin og til að staðfesta heimilisfangið hans. Næst vippaði ég mér í leigubílaröðina fyrirutan og hugsaði með mér að hefði ég verið á Íslandi stæði ég eflaust einnig í leigubílaröð - bara verr klædd og ekki með farangur.
Ég hélt ég myndi deyja í leigubílnum á leiðinni til Óskars. Það var snjór og brjáluð hálka, en leigubílsstjórinn sem kom frá einhverju landi þar sem þeir vita ekki hvað vont veður er, keyrði eins og óður maður. Ég komst þó á leiðarenda og sofnaði fljótlega á sófanum hjá Óskari.
Næsta morgun labbaði ég með gestgjafa mínum í skólan hans, Cooper Union, þar sem ég skildi við hann og hélt áfram niðrí Soho. Villtist aðeins þar, en fann svo Urban Outfitters sem lagaði allt og hélt svo fljótlega aftur heim til að taka á móti Dísu Skvísu sem var loksins komin frá Atlanta.
Eftir skemmtilega helgi í NYC var leiðinni haldið til Atlanta, Georgia. Ég hef aldrei séð aðra eins traffík á flugvölli eins og á Laguardia í Ny. Við skildum ekkert í því hversvegna vélin beið svona lengi á völlinum fyrir flugtak, en þegar út um gluggan var gægt sá maður skýrinunga. Við horfðum á vélar lenda og taka á flug til skiptis (m.a. Airforce 2) í rúman klukkutímar því það var biðröð til flugtaks og þegar við loksins komust í loftið töldum við 17 vélar á eftir okkur í flugtaks biðröðinni.
Atlanta er mjög skemmtileg og soldið furðuleg borg, með glatað samgöngu kerfi (sem er kallað Marta) og þarf maður því helst að vera á bíl. Hún er mikil blanda af há- og lágmenningu með ghetto hverfi, 2 mjög stóra háskóla, aðalstöðvar Coca-Cola og ef maður fór aðeins út fyrir sá maður fólk með alvöru mullet!
Næst var leiðinni haldið til Svövu og Helga á Miami, Flórida. Mér leið ekki vel í flugvélinni síðustu 20 mínuturnar fyrir lendingu, því þrátt fyrir sól og blíðu úti lentum við í mestu ókyrrð í lofti sem ég hef nokkurn tíman upplifað. Sem betur fer var maður samt fljótur að gleyma því þegar við vorum komnar á sólbekki, klæddar bikinium við sundlaugina.
Ég flaug síðan frá Miami til JFK og þaðan heim. Ég átti að hafa rúma 2 tíma á völlinum í NY, en sökum seinkunnar þurfti ég að hlaupa á milli véla og rétt náði. Töskurnar aftur á móti gistu í New York og komu degi seinna.
Ég skemmti mér einstaklega vel í þessari ferð. Auðvitað gaman að hitta Þórdísi og Svövu og svo var svo gaman að fara á 3 svona ólíka staði í einu landi. Maður á það til að stimpla Bandaríkin sem eitthvað eitt, en það er augljóslega hægt að finna alla flóruna þarna í landi tækifæranna.
