Feeble Fables

Nú er liðin vika síðan húsin við Austurstrætiog Lækjargötu brunnu til kaldra kola. Mér finnst soldið fyndið að fólk sé að syrgja þessi hús vegna þess hversu gömul og menningarlega mikilvæg þau voru. Menningarlegt? Ég man ekki eftir að hafa verið neitt sérstaklega menningarleg inná Pravda… eða þegar ég var að háma í mig Kebab. Svo fannst mér þessi hús heldur ekkert rosalega falleg og mig grunar að fæstir hafi verið að pæla mikið í þeim fyrir brunann.

Auðvitað er samt alltaf skrítið að sjá eitthvað svona gerast. Eftir að ég var búin að loka öllum gluggum og hurðum hérna heim vegna brunalyktar, kveikti ég á sjónvarpinu og sat föst við skerminn að fylgjast með slökkvi starfinu, sem var alveg magnað. Ef ég væri strákur þá væri ég örugglega búin að skrá mig í slökkvuliðið núna.

Svo fór ég að hugsa um hvaða þýðingu þessi hús höfðu fyrir mér, því það eru ýmsar minningar sem spretta upp.

Ég man eftir að hafa farið á Rósenberg með Halldóri og Stjána frænda að sjá Eyvind Karlsson, bæði með uppistand og svo tvisvar með tónleika. Því miður hitti ég Stjána ekki nógu oft, en ég man að ég naut þessa að sitja þarna með vinunum, talandi um allt og ekki neitt á milli þess sem við hlustuðum á Eyvind.

Ég man þegar Wunderbar var þarna á þessum sama stað. Wunderbar var einmitt fyrsti skemmtistaður sem ég fór inná, en þá var ég 14 ára, klædd í buffaló skó, tark buxur og gallajakka. Dyrivörðurinn hefur greinilega ekki alveg verið að standa sig, en mér fannst þetta allta alveg ótrúlega merkilegt og gaman.

Ég fór bara einu sinni á Café Óperu, og það var á afmælisdegi mínum fyrir… hmm… 3 árum að mig minnir. Ég, mamma og pabbi og Halldór fórum og fengum okkur afmælismat og ég man að mér fannst foreldrar mínir sérstaklega skemmtilegir þetta kvöld. Ég man líka að ég var í bleikum jakka sem ég hafði keypt mér í Söru og lítið notað síðan og við fengum ömurlegt borð. Þjónninn bætti þó upp fyrir það, því hann var svo fyndinn og skemmtilegur.

Ég borðaði ekki oft á Kebab húsinu, en það kom þó fyrir. Ég man sérstaklega eftir einu skipti. Mig var búið að langa í kebab í svona viku þegar ég var að labba í leigubílaröðina af djamminu. Ég fór og keypti mér feitan Döner, lét pakka honum inn og ætlaði svo að borða hann þegar ég kæmi heim. Ég skellti honum og kókinu í veskið og hugsaði um hann alla leiðina heim - hlakkaði ekkert smá til að borða hann. Þegar ég kom á Austurbrúnina borgaði ég leigarann, tók lyfituna upp, fór úr skónum og lagðist aaaðeins upp í rúm. Daginn eftir vaknaði ég svo í öllum djamm fötunum ofan á sænginni, alveg ringluð og alveg búin að gleyma dönernum mínum. Það var ekki góð lykt í töskunni minni viku seinna þegar ég ætlaði að nota hana…

Pravda var ekki beint minn uppáhalds skemmtistaður, en ég á samt margar skemmtilegar minningar úr Austurstræti 22. Þegar ég var í Verzló var haldið eitt skemmtilegasta ballið þar inni, en þá hét staðurinn víst Astró. Það var Michael Jackson þema og allir í miklu stuði með hatta, apa, ‘komandi úr lýtaraðgerðum’ og allir með þessi svakalegu moonwalk og önnur dansmúv á hreinu.

Ég man líka þegar ég fór með Bróður mínum og fullt, fullt af útlendingum á Pravda og hann hélt að djammlífið í Reykjavík væri dautt. Þetta kvöld var staðurinn fullur af einhverju glötuðu pakki og tónlistinn hefur aldrei verið jafn leiðinleg.

Ég man þegar ákveðinn strákur kyssti mig í fyrsta skipti inná Pravda.

Ég man þegar barþjónninn hellti í mig skotum og tók sér svo pásu til að setjast hjá mér og tala við mig.

Ég man þegar Ari og Gunni unnu trúbadora keppnina og ég man þegar Til Hamingju Ísland var spilað 3x á einum hálftíma.

Já, það er ýmislegt sem rifjast upp fyrir manni, en nú verður maður að horfa til framtíðar. Vonandi er hægt að byggja þetta horn aftur upp og gera eitthvað skemmtilegt við það þannig að við getum búið til fleiri minningar.

Þar sem ég er komin með nóg af ritgerðarskrifum í bili ákvað ég að skella inn eins og einni getraun. Þetta eru allt enskir lagatextar sem hafa verið lauslega þýddir á móðurmálið og bið ég um lagaheiti og flytjanda. Verðlaunin eru ferð í pool og í bíó með mér. Skemmtilegt.

1)
Í sæluvímu út af vitfirringunni
Ég er ástfanginn af því hversu sorglegur ég er

2)
Eins og api með smækkaðan málmgjöll

3)
Taktu það næst besta
Og gefðu mér próf
Það sem liggir þér á hjarta
þú verður að játa því
ég mun koma því til skila
Þú veist að ég er fús til að fyrirgefa

4)
Nei, hvar er lopapeysan
sem þú talaðir um í bréfinu?

5)
Hún sér barþjóninn liggja í blóði sínu
og öskrar ‘Ó Guð! Þeir hafa drepið þá alla!”

6)
Hjartað þitt dælir bassa
Og mér líkar það

7)
Ég keypti 15 kassa fyrir húsið mitt
húsið mitt
Öll húsgögnin
Eru úti í skúr

8)
Að hverju hef ég orðið
Sætasti vinur minn?
Allir sem ég þekki
Fara á endanum

9)
Þú ert aleinn núna
Við munum ekki redda þér
Björgunarsveitin þín
er allt of þreytt

10)
Eins og kynlíf á ströndinni? Ha? Hvað?
Ha? Rétt. Hvað? Öö
Ha? Hvað? Rétt. Öö

Ætli það sé ekki kominn tími á ferðasögu. Ég fór til JúEssEi núna í Mars að heimsækja Þórdísi sem býr í Atlanta til að geta nördast í Georgia Tech. Planið var að hittast á JFK í stóra eplinu, New York City, en vegna veðurs var öllu innanlands flugi á NY svæðið aflýst og beið mín þá engin Þórdís þegar ég lenti. Ég þurftu því að standa á eigin fótum í landi tækifæranna og hringdi í Óskar, frænda Þórdísar og gestgjafa okkar í NYC, til að láta hann vita að ég væri komin og til að staðfesta heimilisfangið hans. Næst vippaði ég mér í leigubílaröðina fyrirutan og hugsaði með mér að hefði ég verið á Íslandi stæði ég eflaust einnig í leigubílaröð - bara verr klædd og ekki með farangur.
Ég hélt ég myndi deyja í leigubílnum á leiðinni til Óskars. Það var snjór og brjáluð hálka, en leigubílsstjórinn sem kom frá einhverju landi þar sem þeir vita ekki hvað vont veður er, keyrði eins og óður maður. Ég komst þó á leiðarenda og sofnaði fljótlega á sófanum hjá Óskari.
Næsta morgun labbaði ég með gestgjafa mínum í skólan hans, Cooper Union, þar sem ég skildi við hann og hélt áfram niðrí Soho. Villtist aðeins þar, en fann svo Urban Outfitters sem lagaði allt og hélt svo fljótlega aftur heim til að taka á móti Dísu Skvísu sem var loksins komin frá Atlanta.

Eftir skemmtilega helgi í NYC var leiðinni haldið til Atlanta, Georgia. Ég hef aldrei séð aðra eins traffík á flugvölli eins og á Laguardia í Ny. Við skildum ekkert í því hversvegna vélin beið svona lengi á völlinum fyrir flugtak, en þegar út um gluggan var gægt sá maður skýrinunga. Við horfðum á vélar lenda og taka á flug til skiptis (m.a. Airforce 2) í rúman klukkutímar því það var biðröð til flugtaks og þegar við loksins komust í loftið töldum við 17 vélar á eftir okkur í flugtaks biðröðinni.

Atlanta er mjög skemmtileg og soldið furðuleg borg, með glatað samgöngu kerfi (sem er kallað Marta) og þarf maður því helst að vera á bíl. Hún er mikil blanda af há- og lágmenningu með ghetto hverfi, 2 mjög stóra háskóla, aðalstöðvar Coca-Cola og ef maður fór aðeins út fyrir sá maður fólk með alvöru mullet!

Næst var leiðinni haldið til Svövu og Helga á Miami, Flórida. Mér leið ekki vel í flugvélinni síðustu 20 mínuturnar fyrir lendingu, því þrátt fyrir sól og blíðu úti lentum við í mestu ókyrrð í lofti sem ég hef nokkurn tíman upplifað. Sem betur fer var maður samt fljótur að gleyma því þegar við vorum komnar á sólbekki, klæddar bikinium við sundlaugina.

Ég flaug síðan frá Miami til JFK og þaðan heim. Ég átti að hafa rúma 2 tíma á völlinum í NY, en sökum seinkunnar þurfti ég að hlaupa á milli véla og rétt náði. Töskurnar aftur á móti gistu í New York og komu degi seinna.
Ég skemmti mér einstaklega vel í þessari ferð. Auðvitað gaman að hitta Þórdísi og Svövu og svo var svo gaman að fara á 3 svona ólíka staði í einu landi. Maður á það til að stimpla Bandaríkin sem eitthvað eitt, en það er augljóslega hægt að finna alla flóruna þarna í landi tækifæranna.

Hvað er að unglingum í dag? Ég trúi því ekki að þeim leiðist það mikið að þau þurfi að herma eftir Kevin Federline í CSI og ráðast á fólk af engu tilefni. Góður vinur minn sem vinnur á bar í miðbæ Reykjavíkur var að labba upp Laugarveginn á leiðinni heim til sín á fimmtudagskvöldið þegar það kemur strákur með skíðagleraugu og ræðst á hann. Á eftir stráknum koma þrír aðrir, en í staðinn fyrir að stöðva gaurinn og hjálpa vini mínum upp, þá byrja þeir að sparka í hann á meðan hann liggur á götunni. Vinur minn liggur nú á spítala með teina, plötu og 6 skrúfur í kjaftinum eftir kjálkabrot sem hann hlaut í árásinni. Ég veit ekki hvort gaurarnir náðust, en lögregluna grunaði einhverja stráka sem voru að koma af menntaskólaballi og vinur minn var víst númer 2 þetta kvöld.

Í gær nótt, stuttu eftir að ég kom heim um 3 leytið heyrði ég einhver læti úti á götu. Ég bý í mjög friðsælu hverfi og fór því út í glugga að athuga hvað væri í gangi. Það voru 3 unglings strákar að berja á hurðina og alla glugga hjá nágranna mínum (kattarkonunni sem er einstæð móðir með 3 ketti). Þeir voru fullir, kallandi og hrópandi, pissuðu í garðinn hjá henni og dreyfandi tómum bjórdósum. Ég var við það að hringja í lögregluna þegar þeir fóru aftur inní bíl eftir að lítil ljóshærð stelpa sem var bílstjórinn kallaði á þá. Svo í morgun tóku mamma og pabbi eftir því að það var einhver leðja á eldhúsglugganum hjá okkur. Þegar betur var að gáð kom í ljós að krakkarnir höfðu hent 3 eggjum í húsið hjá okkur. Djöfull sé ég eftir að hafa ekki hringt í lögregluna.

Svo þarf nú varla að taka fram allt ruglið í Kaupmannahöfn þar sem ungt fólk er búið að ganga berseksgang í þrjár nætur. Hvað fær fólk til að henda múrsteinum í lögregluna og brenna bíla fólks sem á heima á svæðinu? Ungdomshus smungdomshus - ég bara skil ekki svona.

(Verð samt að segja að mér finnst pínu fyndið að einhver hafi málað litlu hafmeyjuna bleika. Spurning hvort það hafi verið mótmælendur frá ungdomshuset eða feministar?)

———

Fyrirutan allt þetta rugl er þetta búin að vera mjög skemmtileg helgi. Á föstudaginn fórum við Ragna Þorbjörg út að borða á Ítalíu og fengum mega góðan mat og svo var haldið á the Almighty KB (Kaffibarinn fyrir þá sem eru dense). Það var frekar furðuleg stemmning þegar við komum inn - Jón Atli var að DJa með nýja aflitaða hárið sitt og við þurftum að berjast í gegnum fullt af Dönum og Spánverjum til að komast á innri barinn, en þegar þangað var komið hittum við Maríu og eitthvað arkítekta lið. Seinna um kvöldið komu síðan Sindri og pakk og hressi Diddi með fullt lögfræði pakk. Jú, þetta var stuð og gaman.

Ég var soldið svekt daginn eftir - komst að því að ég pínu dense sjálf. Ég kikti aðeins á efri hæðina á KB og hugsaði ‘huh.. voða er mikið af stelpum hérna…’ Sá svo fyrrverandi fyrrverandi kærasta minn, talaði aðeins við hann og fór svo aftur niður án þess að líta betur í kringum mig. Í gær var mér síðan tjáð það að Incubus hafi verið á eftri hæðinni á Kaffibarnum allt föstudagskvöldið! Huggunin er samt sú að Brandon og Mike voru víst ekki… en vá hvað ég hlýt að vera selfabsorbed að taka ekki eftir þeim! Kannski bara allar helvítis grúppíurnar að blokka sjónlínuna fyrir mér…

Í gær fór ég að sækja skó sem ég keypti af Maríu hjá Vintage Iceland. Við erum að tala um háhælaða, rauða lakkskó! Sjitt, ég verð svo mikil gella á þeim!

Fór svo í þynnkumat á Makkann með Rögnu Þorbjörgu og svo voru það INCUBUS í höllinni! Vei! Þannig að ég skutlaðist eftir Sindra, Árna og eh… vini þeirra sem ég get ómuglega munað hvað heitir og í höllinni hittum við Jómba, Egil og Þorgeir.

Incubus voru magnaðir! Ég sá þá úti á Leeds festival 2005, en þetta var svona fimm sinnum meiri upplifun en það. Brandon sannaði aftur hvað hann er geðveikur söngvari, Mike fór af kostum á gítarnum og vá hvað ég elska Ben Kenney! Ben er svo fáranlega töff bassaleikari og hann smellur svo inní þessa hljómsveit - á greinilega heima í rokkinu.
Þeir tóku aðallega lög af Light Grenades og Crow, en það læddust nokkur eldri með. Hefði viljað heyra fleiri gömul lög, en maður getur kannski ekki búist við því. Var fáranlega sátt með fönkí útgáfuna af Redifine og Sick Sad Little World var hápúnkturinn fyrir mig. Gaman, gaman! Vei!

Eftir tónleikana stundaði ég smá skutlerí þar sem ég var bílandi og kíkti svo í smá teiti hjá Ástrósu með Halldóri þar sem allt hafnarfjarðar liðið var saman komið. Hef ekki séð mörg þeirra svo lengi þannig að það var rosa gaman.

Brandon, I’d have sex with you in the Kitchen. Jebb. Jzzr.

It’s the moment in which you don’t know whether you’re feeling really, really hot or really, really cold water.

It’s the moment in a match when the ball hits the top of the net and it can either go forward or fall back.

It’s the moment in which I’m not sure how to feel, or what to expect.

Is it a question of luck? Is it a question of fate or coincidence? Is there really nothing I can do to affect the outcome? Or wait. Is everything I do affecting the outcome?

I’m not, not sure,
Not too sure how it feels

I must have been changed for Mabel!

Undanfarið hafa dagarnir verið eitthvað svo skrýtnir. Ég snýst í kringum sjálfa mig og veit ekki hvort ég sé að koma eða fara. Það vantar eitthvað jafnvægi í lífið, það er eitthvað sem er off, en ég get ekki ‘put my finger on it’ eins og sagt er á hinni góðu ensku. Umhverfið virðist vera eins en samt öðruvísi og á næturnar dreymir mig allskyns óhugsandi hluti. Er ég orðin að Lísu í Undralandi? Horfandi í gegnum spegilinn? Mér finnst allavega eins og það sé einhver fjarlægð á milli mín og fólksins í kringum mig.

Ég er í sjálfs- endurskoðun og sé að það er margt sem má endurbæta. Maður er enn einusinni kominn á það stig að þurfa að fara að ákveða hvað maður vill gera í framtíðinni, hvernig líf maður vill eiga og hvernig manneskja maður vill vera. Þessar pælingar geta orðið svo yfirþyrmandi og ruglingslegar að maður á í hættu að týna sjálfinu í sjálfum sér.

Á svona tímum er ég svo þakklát fyrir það hvað ég á góða og yndislega vini. Það eru nokkrir einsaklingar sem ég elska út af lífinu (þið vitið alveg hver þið eruð) og ég vil þakka þeim fyrir að gera mig að þeirri manneskju sem ég er. Ég veit að ég hef fullt af göllum og get verið óþolandi og erfið…

So when weakness turns my ego up
I know you’ll count on the me from yesterday
If I turn into another
Dig me up from under what is covering
The better part of me
Sing this song
Remind me that we’ll always have each other
When everything else is gone

Er ekki málið að taka bara beibístepps? Byrja á því að skrifa fyrstu ritgerðina í Comp 2 og taka viðtöl fyrir BA ritgerðina. Já, fyrir þá sem ekki vissu er ég búin að skipta um efni… aftur. Já, skvísan er búin að ákveða að skrifa um Ensku notkun innan fjármála fyrirtækja á Íslandi. Jebb. Don’t ask.

Svo er ég að spá í að setja strákamál algerlega á hold. Nenni ekki meira rugli. Tjah… nema draumaprinsinn banki uppá.

Beibístepps eru málið… en svo er líka fullt skemmtilegt framundan! Ég er að fara til JúEssEi í mars að hitta Þórdísi og ég get ekki beðið! Svo eru bara 56 dagar í Young Modern!!! Og Straight Lines er komið á mæspeis! Do I make sense?

wake me up low with a fever
walking in a straight line
set me on fire in the evening
everything will be fine

waking up strong in the morning
walking in a straight line
lately i’m a desperate believer
walking in a straight line

Jzzr

Samkvæmt Fréttablaðinu í dag munu Incubus spila í Laugardalshöllinni 3. Mars næstkomandi!
Jeij!

Ég fór í bókabúð um daginn að kaupa mér nýjasta Vogue. Það er kannski ekki frásögu færandi nema hvað að ég rakst á þetta:

Litlu strákarnir í Take That eru orðnir KARLAR! Og ljótu gaurarnir (Jason og Howard) eru bara orðnir miklu myndalegri en hinir. Það sem mér finnst samt mest spes við þetta er að ‘the exclusive first interview’ er í einu virtasta HOMMA blaði Bretlands. Síðast þegar ég vissi var engin meðlima Take That kominn opinberlega út úr skápnum, en lang flestar af þessum stráka hljómsveitum hafa haft að minnsta kosti einn samkynhneigðan með sér í hóp (t.d. Lance Bass úr N*Sync, Stephen Gately úr Boyzone og Eloy de Jong úr Caught in the Act). Ekki það að mér finnist eitthvað að því… mér finnst það bara athugavert.

Ég bjó í Þýskalandi þegar Take That voru upp á sitt besta og man vel eftir því þegar Robbie hætti í sveitinni. Þýskar unglingsstúlkur voru sko ekki sáttar. Það var mikið pælt í hvað hafði gerst og hvort hann myndi koma aftur. Ég sagði bara jeij, Robbie er hættur að væla og orðin töffari.
Eitt sumarið var rúmor um það að strákarnir væru gestir Hotel Treudelberg, sem var voða fínt golf hótel í sömu götu og ég bjó í. Það myndaðist algjört kaos í kringum hótelið, því fullt af litlum stelpum voru búnar að planta sér fyrir utan með skilti sem stóð á ‘Mark, Ich liebe dich’ og eitthvað svona rugl. Svo kom auðvitað í ljós að hljómsveitin var ekkert á þessu hóteli.
Í febrúar 1996 gáfu Take That út yfirlýsingu um að hljómsveitin væri að hætta. Það ætlaði allt að verða vitlaust, en þýskar unglingsstúlkur grétu í margar vikur. Það var mikið skrifað um þetta í Bravo blöðunum og svo voru settar upp hotlines sem stúlkur gátu hringt í ef sorgin varð of mikil, en það voru allavega 2 sjálfsmorð sem TT var kennt um.
Sem betur fer tóku Þýskurnar gleði sína á ný þegar Backstreet Boys mættu á svæðið með slagarann ‘We’ve got it going on’.

Verst að maður hitti ekki á þá þegar þeir voru á klakanum um daginn…

Vá!!! Ég fór á afmælis tónleika Sykurmolana í gær og ég er enn í sæluvímu. Who’da thunk it að þeir væru ennþá svona góðir eftir öll þessi ár?

Það var pakkað í höllinni og gríðarleg stemmning. Við Sindri vorum með stúkusæti sem var mega fínt. Einar Örn fór á kostum, hoppandi og skoppandi um sviðið, talandi við útlendingana í salnum og sagði svo að Sykurmolarnir væru í raun og veru bara ‘tæknileg mistök’. Björk Guðmundsdóttir hefur enn einusinni sannað hvað hún er geðveikt söngkona. Hún er svo ótrúlega tónviss og kraftmikil og all around skemmtilegur performer. Svo er hún líka svo sæt og svöööl!

Molarnir tóku 21 eitt lög fyrir krádið, en lögin sem mér fannst standa uppúr voru Deus, sem þau tóku á Íslensku, Hit, sem þau tóku eftir uppklapp og svo auðvitað Luftgitar! sem var tekið í seinna uppklappi. Þessir tónleikar voru bara snilld, snilld, snilld!

—

Ég vil minna fólk á að kíkjá þessa síðu og kjósa Tryggva Áka! Mig langar svo að getað sagt fólki að ég þekki Herra Ísland!

Jzzr.